• Code rood

Code rood


Column: Code rood
op 12 december 2017 door  Glauke Pannevis Buurtreporter



Mijn ouders leerden elkaar hier kennen. Als kind waren we al kind aan huis. De lege pindadoppen die tussen de krukken naar beneden kwamen vallen, gebruikten we als graafmachines voor het losse zand op de houten vloer. De lange benen die ons af en toe voorzagen van een flesje appelsap met een rietje, werden met de jaren korter. Mijn graadmeter voor elk etablissement: café De Tribunal.

De befaamde alimentatiehoek heeft plaatsgemaakt voor een grote ronde tafel met kranten en tijdschriften. Op de piano speelt een graag geziene gast levensliederen. Na enkele drankjes verbroederen studenten met Maastrichtenaren waarna er gedanst wordt op de tafels die overdag nog netjes gebruikt worden voor serieus lunchoverleg.

Het sneeuwt een beetje. De Bilt kondigt code oranje aan. Een laatste glaasje wijn voor ik mijn weg naar huis vervolg.
Aan de muur hangen drie portretten van bekende klanten uit de Tribunal historie.
Zaate Willie, Gek Netteke en Roeie Pierre.

In gedachte zie ik Willie en Pierre aan het buffet op een houten kruk zitten. Hun handen trillen. Jenever drinken is een uitdaging. Pierre heeft er een slim trucje voor bedacht. Zijn sjaal bindt hij vast aan zijn linkerpols. Hij klemt het glaasje voorzichtig vast tussen linker wijsvinger, middelvinger en duim. Daarna legt hij de sjaal om zijn nek, langs zijn rode vette haren. Met zijn rechterhand trekt hij voorzichtig aan de sjaal. Et voilà! Het glaasje beweegt zonder morsen richting zijn mond.

De ramen zijn beslagen. Het wordt al vroeg donker.
Dan gaat de deur van het café open. Het geluid van tikkende hakjes klinken uit boven de klanken van The Andrew Sisters.
Haar bontje gooit ze vloekend over een stoel waarna ze zich richting de twee heren aan het buffet begeeft.
Het is Gek Netteke. “Hebben wij weer. Sneeuw!”, godvert ze terwijl ze zich door Zaate Willie op een kruk laat helpen.
De kastelein knipoogt naar mij en zet een dröpke voor haar neer. Anders dan de twee heren heeft ze geen moeite haar drankje in een beweging achterover te slaan. Willy biedt haar een sigaret aan. Snauwerig slaat ze deze af waarna ze een grote Cubaan uit haar leren handtasje tevoorschijn tovert.

Inmiddels is code rood afgegeven. Heel Nederland ligt plat. De drie peinzen er niet over hun krukken voortijdig te verlaten. “Wat een opgewonden toestanden allemaal”, zegt Willy terwijl hij van zijn drankje nipt. “Code rood zit hier op een kruk naast me en ik heb nergens last van!”